Column

13. jan, 2021

Vandaag, 13 januari 2021, lijkt een normale dag. Althans voor mij, als gepensioneerde man, die zich, in verband met corona, zich thuis moet schuilhouden. Behalve een uur fietsen en een paar  keer Ozzy uitlaten kom ik niet naar buiten. Je zou denken wat doe je voor de rest van de tijd. Ik verveel me geen seconde, ik kom eigenlijk tijd te kort.
Omdat ik vaak achter de computer sta. Ja, ik werk staand achter mijn computer omdat ik, door lang zitten, geen dikke buik wil ontwikkelen. Alleen hierdoor raakt mijn “slimme” Apple horloge in de war en waarschuwt me: ‘het is tijd om te gaan staan’. Dan loop ik even heen en weer. Ja, je moet iedereen te vriend houden, zelfs je horloge en de koelkast die ik regelmatig bezoek om hem te vriend te houden waardoor hij me van lekkernijen voorziet. Misschien geen goede gewoonte. 

Vandaag, 13 januari 2021, is een bijzondere dag, in Amerika. Voor het eerst in de geschiedenis van dat land wordt gepoogd een president voor de tweede keer af te zetten terwijl die nog slechts 7 dagen heeft als regerend president. Over 7 dagen zou hij tot het verleden behoren.

Vandaag,13 januari 2021, is een gewone dag maar voor het eerst heb ik geen zin om op te staan en te gaan fietsen. Ik blijf liggen luister naar de regen die maar blijft zacht op het raam tikken. Mijn volle blaas schopt me het bed uit.
Tijdens het ontbijt (eigenlijk brunch) kijk ik naar CNN. Al dertig jaar trekt CNN regelmatig mijn aandacht, altijd door het toedoen van de Republikeinse presidenten. In 1991 was het de Republikeinse president Bush sr. die de wereld bezig hield. Toen was het conflict met Irak.
In 2001 was het zijn zoon Bush jr. die moest werken voor het neerhalen van de twin-touwers en viel de toeristen van Al-Qaida in Afghanistan aan. In 2003 viel hij Irak binnen en hield de wereld in spanning. Nu is het de Republikeinse president Donald Trump die Amerika en de wereld met een binnenlandse coup-pleging bezig houdt. Hij wordt ook de eerste Amerikaanse president in de geschiedenis die een binnenlandse coup probeert te plegen om als eerste dictator van Amerika te worden.

Vandaag,13 januari 2021, lijkt een gewone dag. Mijn fietsrit doe ik even voor de wachtwisseling tussen de ochtend en de middag. Als ik helemaal bezweet terug ben draag ik Ozzy onder mijn oksel en breng hem naar een hondenuitlaatplek. Terug naar huis blijft hij even luieren en snuffelen.
De gezegde ‘Ongeluk zit in een klein hoekje’ moest zich vandaag laten gelden. Ik roep Ozzy om op te schieten maar ik merk te laat dat een parkeer-controle auto te dichtbij hem, om het hoekje, komt rijden. Ik gebaar en roep in paniek: ‘stop’ maar de auto rijdt over Ozzy. Ik zie Ozzy onder de auto verdwijnen en sla met mijn vuist op de auto en roep: rij verder. Ozzy komt te voorschijn, via de achterkant. Hij trilt. Ik tel hem op en kijk of hij niets markeert. De chauffeur doet het raam open, zegt dat hij hem niet zag en mij niet kon verstaan. Hij biedt zijn excuus aan. Ik leg Ozzy neer en hij loopt een beetje mank. Binnen geef ik he iets lekkers. Hij laat het. Voor het eerst in zijn leven laat Ozzy lekkernij liggen. Ik ben bezorgd. Hij blijft trillen. Ik til hem weer op en zet hem op mijn schoot. Ik doe het stukje lekkernij in zijn bek en hij kout rustig. Ik zet hem in zijn mandje, open de koelkast. Hij ruikt zijn lievelingsgerecht kipfilet en rent naar me toe. Hij springt. Ik ben opgelucht. Gelukkig markeert hij niets, behalve de schrik dat hij even overgereden werd.
Ik blijf hem lekkernijen geven en hem aaien tot ik het zweet koud begint te voelen en ik ren naar boven voor een warme douche.

En nu naar het afzetting procedure van Trump kijken! Spannend…

7. jan, 2021

Er is niets mis mee om ambitieus te zijn. Strijd voeren voor je doelen is prima. Doorzettingsvermogen is een prachtige eigenschap. Je idealen nastreven is legitiem. Aandacht krijgen door succesvol te zijn is heerlijk. Midden in de aandacht staan is fijn. Alles bereiken wat je er van droomde is uniek. Ja Donald, je hebt alles bereikte wat je hartje begeerde. Het is je gelukt om zonder diplomatie en politieke geneuzel de president van Amerika te worden is uitzonderlijk. Ik kan me niet voorstellen dat niemand jaloers is op wat je bereikt hebt, bijna op alle gebieden. Roem, voortuin, gezondheid,  geluk, sterke wil enzovoort. Misschien hebben al die aspecten bij elkaar van je een Uber-narcist gemaakt en in het narcisme schuilen vele valkuilen. Combinatie van macht en Narcisme maakt je blind, respectloos en nonchalant. Hierdoor onderschat je de naderen en denk je niet aan respect. Als je respect voor je medemens verliest is een grote zuigende valkuil. En daar ben je gevallen.
Je bent president geworden om Amerika weer groot te maken, dat was je slogan. ‘America first’ en ‘Make America great again’ verdwenen na dat je eed legde als de president van Amerika. Je doel werd ‘Donald Trump first’ en ‘America makes me the greatest.’
Het was duidelijk dat je bewondering had voor dictatoren en je democratische vrienden wilden bestraffen. Je zocht toenadering tot de mees afschuwelijke en hardnekkige dictatoren van de wereld. Je democratische vrienden en de bondgenoten van Amerika slikten hun frustratie en gaven je het voordeel van de twijfel. En je was als een losse beer. Je stak de vrienden van Amerika in de rug in ruil voor je eigen economische persoonlijke belangen. Denk hierbij aan je relaties met de Turkse president Erdogan. Je liet je jouw eigen mensen in de steek ten gunste van de Russische president. De lijst van je misstappen die de wereld in gevaar brengen is lang. Door jouw toedoen verloor Amerika niet alleen haar macht in het buitenland maar ook haar gezag en respect.

Het je gelukt om van Amerika een verscheurd land te maken. Je hebt het land aan de rand van burgeroorlog gebracht. Nog nooit was Amerika zo verdeeld als tijdens jouw presidentschap. Nog nooit werd de democratie in Amerika zo duidelijk geschonden, veracht en verkracht als door jou. Je hebt je persoonlijke en familie belangen boven het landsbelang gesteld, zelfs boven en de partijbelangen. De partij die jou de ruimte gaf om namens haar president te worden heb je in de steek gelaten.
Met de verkiezingen van 2020, waarmee je inderdaad 12 miljoen meer stemmen hebt behaald dan vier jaar eerde, eis je de overwinning op. Jouw probleem is namelijk dat je alleen die 75 miljoen stemmen ziet maar de rest (82 miljoen) niet. Hiermee negeer je een klein 82 miljoen stemmen die naar de oude man Biden zijn gegaan. Dat kan jij niet begrijpen, hé?
Als je dat oprecht niet begrijpt dan er is iets faliekant mis met je hersenen. Je moet dan in een inrichting in plaats van het witte huis. Maar waarschijnlijk zie die 82 miljoen mensen niet als volwaardige burgers maar als fraudeurs en het uitschot van het volk.
Helaas voor je, je leeft in een land waar de regels van democratie gelden en niet van de president, niet van een dictator. Is het daarom dat je jouw meute opgehitst hebt om het huis van democratie (Capitool Hill) te bestormen? 

Gelukkig is het je niet gelukt om van Amerika een Turkije, een (wit) Rusland, een China, een Iran, een Noord-Korea of een ander dictatoriaal land te maken.

 

4. jan, 2021

4 januari 1981. Het is ochtend. De zon schijnt en de aarde begint zich op te warmen. Het is de verjaardag van mijn dochter. Ze wordt één jaar. Ik verblijf sinds vier dagen in een tent met nog vier Koerdische jongemannen in de vluchtelingenkamp Jahrom in zuid-oost Iran waar de wind meestal in de avond agressief wordt en overdag gaat liggen. Ik heb wat zoetigheden, brood, belg en een kaars gekocht. De jongens zijn blij met de lekkernijen en maken er van de verjaardag van mijn dochter een feest. We blazen een kaart uit voor mijn dochter die ik sinds mijn vlucht uit Bagdad niet meer gezien heb en weet niet of ze nog leeft.
Hier, in deze tentenkamp die bijna tien jaar oud is, verblijven gedeporteerde Failly Koerden die Saddam Hussein heeft gedeporteerd, na dat hij al hun bezettingen in beslag had genomen. De rede was dat zij van oorsprong Iraniërs zouden zijn. Ze behoren immers tot de Sjiitische stroming van de Islam. De islam van imam Khomeini die de Sjah uit Iran verdreef en op 11 februari 1979 de Islamitische staat Iran stichtte.

11 februari 1981. Ik zit in een taxi onderweg naar het vliegveld. De straten van Teheran zijn vol demonstranten die de overwinning van de twee jarige Islamitische revolutie vieren. Een paar uur laten land ik in Damascus.

4 maart 1981. Ik land een uur vóór de middernacht op Schiphol, loop naar een KMAR bureau en vraag daar asiel aan.

6 mei 1981 arriveert mijn gezin in NL. Mijn zoon is blij verrast maar mijn dochter kent me niet en wil me ook niet kennen. Het duurt maanden tot ze het opgeeft en aan mijn aanwezigheid begint te wennen.

4 januari 2021. Het is ochtend. Het grijze weer staat buiten als een agressieve hond te wachten. Ik haal mijn schouders op, stap op de fiets voor mijn dagelijkse rit. De wind is onstuimig en deelt harde klappen uit. De lucht sputtert druppels op mijn gezicht. Het is niet duidelijk of het koude regen is of natte sneeuw. Het voelt koud en dat voelt fijn. Ik haal diep adem in en fiets door, tegen de wind in. In die wind zie ik de tentenkamp van Jahrom en beleef even het vieren van de verjaardag van 40 jaar geleden. Ik haal mijn iPhone uit mijn zak, met mijn neus veeg het scherm open. Met dezelfde neuspunt druk ik op de knop van de selfie en neem op. Ik feliciteer mijn dochter met haar verjaardag terwijl de wind me blijft tegen houden. Fietsend kort de video in, verzend hem en fiets door en harder.

Ik fiets als een bezetene want ik wil de bloedige geschiedenis van Koerden en hun zwarte toekomst niet zien, althans even vergeten.

25. aug, 2020

Barcelona Coup

Onlangs werd Barcalona door Bayern München vernederd. 2-8 was een historische nederlaag voor Barca. En dat was gelijk de druppel, de bekende druppel die de emmer deed overlopen.
De trainer werd ontslagen en Ronald Koeman, de Nederlandse blonde bondscoach, werd aangesteld als de nieuwe coach van Barcelona.
Dat was de droom van Koeman die over drie jaar zestig jaar gaat worden. Dat hoop ik althans voor hem. Want hij heeft hartproblemen gehad en de nieuwe baan, als coach van machtige miljonairs, kan van zijn droom een nachtmerrie maken, met alle consequenties van dien.
De grote obstakel die in de weg van het succes van Koeman en Barcelona staat, is Lionel Messi, de sterspeler die Barcelona groot maakte en vele successen had bezorgd. Barcelona is Messi geworden en van hem een dictator maakte. Hoe kan Koeman een machtige dictator onttronen?
Messi geeft aan dat hij wil vertrekken. Koemen geeft aan dat Messi zee belangrijk is. Barcelona maakt de prijs van Messi bekend: 700.000€. Als ik me niet vergis dat is het budget van de hele Nederlandse eredivisie bijenkaar. Wie koopt een 33 jarige miljardair voor 700.000€?
Als Messi blijft en zich niet in dienst van Koeman en de groep stelt en blijft de baas spelen ik vrees het ergste voor Barcelona. Koeman is een bekwame manager en heeft alle eigenschappen van een goede trainer maar als hij gehinderd wordt door bijzaken zoals machtsstrijd kan hij geen succes behalen.

3. aug, 2020

Zomergasten is een bijzondere programma dat elk jaar zes verschillende gasten ruim de tijd geeft om er een bijzondere avond van te maken. De eerste eerste twee afleveringen heb ik gemist. Vorige week maandag pas zag ik dat ik de avond van de strafrecht-advocaat Inez Weski had gemist. Dat vond ik erg jammer. Ik kon me niet permitteren ruim drie uur tijd vrij te maken om het programma op het internet te zien. Het programma wordt niet herhaald wat erg jammer is. De derde aflevering wilde ik niet missen.
Ik ga er voor zitten alsof ik naar CL finale van Ajax gaan kijken maar wel met een grote glas gekookt water. De gast is natuurlijk een bijzonder, iemand die zich op mijn interessegebieden beweegt: ze schrijft, acteert, maakt theater en “ontheemd”. Haar naam is Nazmiye Oral.
Het openingsfragment is een loflied, gezongen door kinderen, aan de stichter van huidige Turkije, Kemal Ataturk. Het fragment duurt vrij lang, ik krijg geen goed gevoel bij omdat Ataturk de Koerden misbruikte voor het stichten van Turkije maar daarna ontkende hun bestaan en sloeg hun  eisen voor vrijheid en opstanden met bruut geweld.
Gelijk na het fragment zegt Nazmiye dat ze moeite heeft met zulke dingen omdat ze een individualist is en bij geen groep kan horen, behalve bij zichzelf; het Nazmiyeisme.
Ik geef haar het voordeel van de twijfel en wacht met de gedachte: ‘misschien is het een truc om de NederTurken te sussen om verder in het programma wat misdaden en gewelddadigheden van de Turkse regeringen aan de kaak te stellen, vanaf Ataturk.
Want Turkije gebruikt geweld niet alleen tegen haar minderheden maar ook tegen parlementariërs, rechters en vooral journalisten. Een leger van journalisten zit opgesloten in Turkse gevangenissen. Turkije heeft vorige week de vrijheid van social-media beperkt en controleert nu op los. Turkije hindert, actief, de integratie van Turken in Nederland. Natuurlijk had ik niet verwacht dat Nazmiye een fragment over de genocide van Armenen of iets over de onderdrukking van Koerden zou vertellen maar ze had op zijn minst iets kunnen zeggen over de 37 verbrande schrijvers en intellectuelen (waaronder een Nederlandse) in de stad Sivas door moslim fundamentalisten.

Natuurlijk kiest Nazmiye ook interessante fragmenten maar de meeste van die fragmenten vormen aanleiding om telkens haar eigen theater- en schrijfwerk te promoten en onder de aandacht te brengen. De fragmenten hebben geen structuur en zijn als losse flodders.
In ieder geval Nazmiye is alles behalve bescheiden. Ze leest een stuk van haar column voor en zeg: ‘Goed geschreven.’ Ze vertelt iemand die ooit tegen haar ouders zei: ‘Jullie dochter wordt iets groots.’
Natuurlijk is het de avond van Nazmiye maar ik begrijp echt niet waarom ze vertelt over haar broertje die geestelijk invalide is en over haar zus met een lage IQ? 

De presentatrice Janine Abbring luistert boeiend naar Nazmiye. Het is duidelijk dat Janine haar gast bewondert tot huilen toe. Is dat dan ook de reden dat ze geen kritische vragen stelt of probeert meer te weten te komen?
In de ochtend besluit toch de aflevering van vorige week te zien.
Het is meteen duidelijk dat Inez Weski van een hele andere kaliber. Inez Weski praat, gedurende drie uur, geen enkele woord die als onzin zou klinken. Ze zegt bijna niets over haar privé leven en ook niet over haar familie maar maakt het duidelijk dat ze een filosofische en kunstzinnige achtergrond heeft. Over het verschil in bescheidenheid gesproken.
De opbouw van Weski’s avond was goed bestudeerd met een zeer structureel programma waarin ze als beeldhouder de menselijke psyche vorm geeft.
Ik moet bekennen dat haar uiterlijk (schminkt zich als een heks) in combinatie met het verdedigen van criminelen en moordenaars een soort afkeer bij me wekte maar in die drie uur ondergaat ze een transformatie. In mijn ogen wordt ze een mooi mens, de schoonheid zit in het denken.