22. sep, 2013

Na opening volgt leegte...

Een mooie dag moet het worden. De intentie is er, de wil en de ingrediënten. De opening van de nieuwe bibliotheken in Amsterdam-Noord zal in de middag plaatsvinden. Je hebt een afspraak om kwart over twee voor een geluidtest. Maar je moet nog een artikel voor een boek (her)schrijven. Je moet een hoofdstuk van het Mysterie Rob van Liempt schrijven. Je wil de krant lezen met de extra katernen. Je wil een column schrijven, voor je blog. Je wil zo veel dingen doen in een paar uur. En je moet boodschappen doen, niet alleen in Noord maar ook naar Amsterdam-Oost gaan. Kortom het is een gevecht, haast, haast en haast.  

Je staat om vijf uur op. Je werkt aan het artikel dat een deadline heeft. Je maag knort. Linzen soep die van kou in de koelkast bibbert smeekt als je de deur van de koelkast open doet. Voor verandering neem warm je de soep op. Lekker! Thee en even later ook koffie glijden naar de buik. En tussen door blijf je schrijven. Je verzend het artikel. Je leest de krant en zoekt inspiratie voor je column. Vele artikelen lenen zich maar je interesse, je fantasie wordt niet echt geprikt. Je gaat boodschappen doen.  Het verhaal van miljonairs die een verblijfsvergunning in Nederland krijgen blijft hangen. De meeste oppositie partijen in de tweede kamer vinden het besluit van de staatssecretaris Teeven om miljonairs een verblijfsvergunning te geven verwerpelijk. Men vergelijkt dat met de geringe toelating van de vluchtelingen uit Syrië.
Je weet dat meestal de positie bepaalt wat je van iets vindt. Als oppositie permiteer je van alles roepen tegen iets waar je hetzelfde zou doen wanneer je niet in de oppositie zit. Wanneer je regeert. Dat is niets nieuws, dat is politiek.

De miljonairs en de vluchtelingen zijn twee verschillende zaken. Feit is dat miljonairs geld mee brengen. Ze creëren banen en meestal blijven ze niet lang in Nederland. Nederland voor hen is een van de werkplekken waar ze hun zaken doen en hun vermogens vergroten. Daarentegen kosten de vluchtelingen geld, zeker in het begin. Ze blijven langer en gaan misschien nooit terug. Ze nemen hun culturen en religiën mee. Ze nemen hun trauma’s ook mee.
Het is humanitair om hen te hulp te schieten. Ze hebben acute hulp en veiligheid nodig. Of ze beter uit zijn met de komst naar Nederland weet ik niet, misschien op korte termijn. Alles heeft voor- en nadelen, voor beide kanten.
Je rond een hoofdstuk van Het Mysterie RvL af maar de column kan zelfs niet aan beginnen. De lunch gaan snel naar binnen, teveel eten bezorgd maagpijn. Dat weet je en dat voel je elke dag, opnieuw.
De horloge tikt door. Je durft niet te lopen of fietsen. Je bent bang dat de verkoudheid zich tot griep gaan transformeren. Je neemt de auto en bent net op tijd. Je wordt vriendelijk ontvangen met een kopje thee. De drukte wordt steeds groter. De eerste groep loopt binnen, vele kinderen van groep 1 t/m 4, dat denk je. Je leest je gedicht voor. De stilte heerst. Nog twee groepen lopen binnen. Je hebt nog bijna een uur voor de echte opening. De officiële opening begint, de sprekers doen het goed. Je wordt aangekondigd door de stadsdeelvoorzitter dat je met je gedicht de opening verricht. Je wilt kalm blijven. Je gaat zitten en je leest voor. De stilte heerst. Je krijgt warm. Het einde nadert. Je hoort applaus. Je zucht. Je schudt de handen. Je wisselt woorden. Je drinkt en je neemt een hap.
Buiten voelt het fris. Je voelt je leeg.