17. nov, 2013

Broederschap?


Vanavond viel me een foto op. Ik ben bijna aan mijn ogen gaan wrijven of ik de foto goed zag. In de foto zaten de Turkse premier Tayeb Recep Erdogan en de Koerdische zanger Shivan Perwer gebroederlijk naast elkaar, op de eerste rij waar ook de vrouw van Erdogan zat. De Koerdische zanger Shivan droeg de Koerdische traditionele kleding.
Ik dacht dat de foto was bewerkt. Ik ging verder en zag zelfs een video. Ik speelde de video af en zag dat wat ik eerder had gezien geen fantasie maar werkelijkheid was. Het is een maal zo dat video meestal ook geluid bevat. In dit geval was ook geluid erbij. Niet alleen de Koerdische zanger Koerdische traditionele kledij droeg maar de Koerdische president van de regionale regering van Iraks-Koerdistan droeg ook Koerdische traditionele kledij. Hij stond achter een katheder en was aan het speechen, in het Koerdisch. Er stond een tolk achter hem die zijn Speech in het Turks vertolkte. Het gebeuren vond plaats in Diyarbakir. De Koerden geloven in hun hart dat Diyarbakir (de Koerden zelf noemen de stad Amed) de hoofdstad van groot Koerdistan zal worden.
Wat me opviel uit de video dat tijdens de speech zowel de premier, de Koerdische zanger en anderen met elkaar spraken en nauwelijks naar de speech hebben geluisterd. Wat me ook opviel uit de beelden dat er een groot publiek was en dat er grote Turkse rode vlaggen waren. Ik kon geen enkele Koerdische vlag zien. Zelfs de drie kleuren van de Koerdische vlag die je ziet tijdens de demonstraties in Diyarbakir waren er niet. Achter de Koerdische president was een reclamebord met vele bedrijfsnamen maar geen Koerdische vlag. In een shot achter de hoogwaardige bekleders zag ik een spandoek in Arabische letters waarop AMED (de Koerdische benaming van Diyarbakir) stond.
Aan het eind van de speech die erg vriendelijk en vreedzaam was en waarin vele malen de Turkse premier bedankt werd eindigde met de slogan: ‘leve de broederschap tussen Koerden en Turken’. De premier, zijn vrouw, de Koerdische zanger en de rest applaudisseerden.
Mijn gedachten gingen terug naar 12 maart 1970. Ik was een scholier in Bagdad en die dag werd als een vrije dag gegeven omdat Saddam Hussein een verdrag had getekend met de Koerdische leider, de vader van de huidige Koerdische president. De huidige Koerdische president en zijn oudere broer stonden samen met Saddam Hussein en andere belangrijke personen op het bordes. Saddam hield de handen van de twee Koerdische broers, de zonen van de legendarische Koerdische leider Barzani, omhoog en ze zwaaiden naar de feestvierende massa in Bagdad.
De liederen over de broederschap werden door de radio en tv gedraaid, constant en ook op staten gezongen. Het waren de Koerden die voor de broederschap zongen.
Koerden hebben altijd geroepen vrede te willen hebben met hun broeders maar die broeders zijn in de meerderheid en zien zichzelf als de oudere broer. En de ouder broer in die culturen wil zeggen dat hij alles mag bevelen en doen wat hij wil met de jongere broer. De jongere broer moet gehoorzamen, ook als hij klappen krijgt.
Natuurlijk moet men blij zijn dat in Diyarbakir in het Koerdisch gespeecht wordt terwijl Ataturk, die het Koerdisch verbood, verder op zijn paard staat te kijken. Het Koerdisch dat tot een paar jaar geleden in Turkije verboden was.
Dat de economie van Turkije die in sloop zat en sinds zij zaken met Iraks Koerdistan doet is de economie explosief gestegen is aan het beleid van Erdogan en zijn sluwheid te danken. Turkije die van haar groei afhankelijk van Koerdistan zal blijven geeft nog steeds niet alle (culturele) rechten waarop de Koerden recht op hebben. Behalve een paar culturele uitingen en in eigen taal mogen spreken hebben de Koerden niets bereikt. Hier in Nederland hebben de Koerden en Turken meer culturele rechten dan al die miljoenen Koerden op hun eigen grondgebied waar de rode Turkse vlag wappert onder het wakende oog van het Turkse leger.