10. dec, 2013

Vergeten!

Je gaat vliegen, terug naar huis. Je bent moe en sluit je ogen op. Het vliegtuig stijgt en land. Je ligt nog te slapen. Iedereen vertrekt en je ligt nog te slapen. Het cabinepersoneel sluit alles af en je ligt nog steeds te pitten, dromen. Aan je diepe slaap komt een einde, misschien door een volle blaas. Je wordt wakker. Hè, waar ben ik, denk je waarschijnlijk. Ja, je bevind je in een vliegtuig. Naast je zit niemand. Voor en achter zit niemand. Je staat op en kijkt. Niemand. Je loopt naar de uitgang. Alles is dicht. De deur naar de cockpit is op slot, jammer. Je zegt even zacht 'hallo', en iets harder roep je het zelfde woord met meer intensiteit en een beetje angst. Je schreeuwt. Niemand hoort je. Je bent achtergelaten, totaal vergeten.
Je loopt terug naar je plek. Je kijkt op je horloge. Je haalt je telefoon uit je zak en je zet hem aan. Je krijgt buikkramp en de angst voert de ritme op. De telefoon is klaar berichten binnen te halen. Je wacht. Geen berichten. Niemand heeft interesse in je. Je belt je vriendin. Ze neemt op en vraagt waar je was gebleven. Je zegt dat je nog in het vliegtuig zit en zei zegt oké ik ga koffie zetten. Nee, geen koffie maar bel de politie, bel de vliegmaatschappij. Waarom moest ze bellen, vraagt je vriendin. Omdat ik opgesloten zit in een lege, donkere en koude kist zeg je. Ze lacht, ze lacht hartelijk en denkt dat je een grappenmaker bent. Maar je bent bloedserieus en je wordt boos. Ze begint je te geloven en denkt na. Ze zegt dat kan je toch zelf bellen. Een ruzie ontstaat.
Zoiets zou plaats hebben gevonden, dacht ik toen ik het nieuws in de vroege ochtend op de tv zag. De man is een forse man, bijna dik. In ieder geval hij heeft een dik hoofd. Hij wordt geïnterviewd en heeft plezier aan zijn interview, aan het vertellen van zijn verhaal dat de hele wereld overgaat en in een klap hem tot de bekendste schlemiel van de wereld maakt.
De vraag is hoe kan dat? Dat een opvallende man met groot postuur die toch niet opgemerkt werd. Heeft niemand naast hem gezeten? Het kan toch niet waar zijn dat hij alleen en de enige passagier was. Is de individualisering zodanig in onze ziel gedrongen dat we zo onverschillig blijven en een mens niet uit zijn slaap wekken? Of maakt de haast de mens blind en hij daardoor niets merkt. Het is niet alleen triest maar ook gevaarlijk!