2. feb, 2014

Kennis maakt ongelukkig

Drie mooie kinderportretten. Twee meisjes van 5 en 6 jaar oud en een jonge van 13 jaar. Ze lijken fotomodellen. De kleuren van de losse hoofddoeken naast de volwassen blik in de ogen van de meisjes maken ze iets ouder. Als de fotograaf de viezigheid in hun gezicht weg had gehaald hadden ze misschien minder opgevallen. Het lijkt of de fotograaf hun gezichten met vuil geschminkt heeft. Je ziet geen enkele pijn, haat of verlatenheid in hun ogen. Je ziet bijna geluk, kinderlijk geluk dat volwassen lijkt. Is trouwens geluk kinderlijk? Kennen de volwassenen geen geluk meer? Althans niet meer in de gewone dingen?
Onder de drie kinderportretten lees je dat die Afghaanse kinderen zijn die door de oorlog gevlucht waren en in een sloppenwijk in Islamabad, in Pakistaan leven. 
Wat zou over tien jaar van die kinderen worden? Als ik in hun ogen kijk hoop ik dat ze het geluk zullen behouden maar ik ben bang dat het geluk met de jaren zal verdwijnen. Het geluk verdwijnt met kennis werven. Hoe meer je weet hoe verder het geluk wegzakt, verdwijnt. Jammer! Dat geldt niet voor alle soorten kennis. Ik zal hier twee voorbeelden noemen waarbij het geluk bij kennis verdwijnt of juist blijft.
Twee kleine berichten in de krant. Het eerste vertelt dat tijdens de onderhandelingen tussen de Syrische regering en de oppositie die ruim een week duurde maar liefst 1870 doden zijn gevallen. Van dat bericht kan niemand gelukkig worden. Al hoe wel misschien zijn er die dat toejuichen maar mensen die de dood van anderen toejuichen voor welke reden dan ook hebben iets in hun leven gemist, namelijk liefde. En die mensen zie ik als ziek, geestelijk ziek.
Het andere bericht dat je vrolijk bestemt, dat je hoopt hetzelfde te bereiken is een bericht van een Fransman die op de leeftijd van 102 jaar oud een wereldrecord heeft bereikt. Hij heeft namelijk bijna 27 km in een uur gefietst. Ik fiets graag maar ik geloof niet dat ik over tweeënveertig jaar de helft van die afstand in die tijd kan fietsen. Ja, dat is een bericht dat je vrolijk kan maken. En als je denkt dat je die leeftijd in goede gezondheid kunt bereiken moet je de berichten als het eerste bericht dat over de Syrische doden, niet lezen. Je moet überhaupt geen nieuws kijken, lezen of beluisteren. Van het nieuws wordt je ongelukkig en je zou snel sterven. En hopelijk dat je niet het zelfde lot treft zoals het lot van de man die in Amsterdam al drie jaar dood lag of als het lot van de vrouw die in Rotterdam tien jaar na haar dood pas ontdekt werd.