7. mei, 2014

Vertel je kind over seks en seksualiteit, noem de dingen bij de naam!

De belangrijke ethische en filosofische vraag voor ouders moet zijn: 'Hoe informeer ik mijn kinderen over seks en seksualiteit?' Want kinderen komen nu, door de moderne- en massacommunicatie, op een hele jonge leeftijd in aanraking met seks en seksualiteit. Ik ben er van overtuigd dat bijna enkele ouder moeite heeft om zijn/haar kind over seks te vertellen. Het is een soort aangeboren schaamte dat je in je hebt, dat je niet zo maar je kind kunt vertellen. En toch is het kind beter meegedeind als vader/moeder het kind vertelt. Liever op een jonge leeftijd want dan is de schaamte minder, over en weer. Men moet niet wachten tot de kinderen groot zijn en de invloeden van buitenaf ondergaan. 
Natuurlijk hebben de culturen en religiën een dikke vinger in de pap en spelen een essentiële rol in de opvoeding van kinderen. Terwijl iedereen weet dat het kind vroeg of laat zal weten wat seks en seksualiteit is vertellen de ouders het niet, ze draaien er om heen. Ze noemen de dingen niet bij de naam. Bijna niemand vertelt het kind op jonge leeftijd over hun seksorganen. Elk meisje moet zelf ontdekken waarom haar broer wel en zij geen piemel heeft en vice versa. De ouders verzinnen allerlei synoniemen voor de penis en de vagina. Het lijkt of in die twee worden iets ongehoord ligt. Als het kind meteen hoort dat wat ma of pa pipi noemen een penis is zou hij gewend raken aan de naam. Ook een meisje zou beter af zijn als ze vagina hoort ipv een rare komische woorden die de ouders verzinnen. Want een kind zal zich niet schamen als de ouders hem of haar leren. Als het kind al vanaf het begin de juiste namen van zijn organen krijgt te horen zal hij/zij later zekerder zijn van zichzelf. Want het leren zal dan makkelijker gaan en het vertrouwen versterken. Een vader of moeder zegt toch ook niet eerst dat je hand schip heet om later achter te komen dat met schip hand bedoeld was. Als men dit probleem vanaf het begin pakt dan zal de puberteit iets makkelijker gaan. Want die openheid van zaken is beter met je kind. De schaamte moet opgeofferd worden en de culturen moeten zich aan gaan passen, in het belang van het kind. 
Ik begrijp heel goed dat het moeilijk is, bijna onmogelijk om je puberale kind porno te laten zien als voorlichting film temeer als je nooit met hem of haar over seks hebt gehad. Bovendien zijn de huidige pornofilms niet voor kinderen gemaakt en geven geen reëel beeld hoe dingen zich in het echte leven afspelen. Maar ze draaien niet om de dingen heen. Ze zijn duidelijk en hard. 
Dat de opvoeders op verschillende manieren de schade proberen te beperken is niet meer dan normaal maar ze lopen wel achter de tieten aan.
'Pubers zijn gebaat bij méér porno op internet. Niet meer van hetzelfde, maar realistische filmpjes die tonen hoe echte seks kan zijn: intiem, soms onhandig, grappig en fijn, óók voor meisjes. Dergelijke beelden zijn nu heel schaars en dat is jammer, vinden Sara (32) en Marije (34) Janssen. Zij pleiten voor 'puberporno': alternatieve films die dienen als positief 'lesmateriaal'. Voor dergelijke porno moet een makkelijk toegankelijke website komen.
De zussen Janssen poneren hun idee als reactie op de nieuwe Sire-campagne. Die heeft een pakkende vorm: een filmpje met een gespierde pizzakoerier en schaars geklede vrouwen. En een heldere boodschap: 'Praat met je kind over porno'. Want 79 procent van de kinderen belandt toch op dergelijke sites, zo blijkt uit onderzoek.'
Dit is een citaat uit een krantenartikel van dagblad Trouw. 
Ik weet dat dingen zijn makkelijker te zeggen dan te doen. Toch vind ik dat je als ouder met je kind, liever van af het eerste jaar, moet over alles kunnen praten. En de dingen bij de echte naam noemen. Hiermee zal je gewend raken en je schaamte vaarwel zeggen. Dan kunnen de kinderen met hun vragen naar je toe komen ipv bij een ander (middel) uitzoeken of tegenkomen.