27. jun, 2014

Boeiende start...

Blijkbaar moest ik een keertje meemaken, een incident in een vliegtuig. Na een halfuur vliegen gaat het hoofd van een oude man die op de eerste rechterrij, aan de gangpad, zit op zijn linkerschouder hangen. Ik zit twee rijen achter, schuin tegenover. Aan de schrik reactie van de stewardess die bezig is met eten serveren denk ik 'o, nee'. Ik denk namelijk aan een hartaanval. Met zo'n incident bestaat de kans dat het vliegtuig terugkeert of op een dichtbije vliegveld landen. Er wordt geroepen of er medisch personeel aan bord is. Ik kijk naar achteren en zie niemand van zijn plek opstaan. De helft van de passagiers slaapt. Het is nog halfacht in de ochtend. Twee stewardessen bekommeren zich om de man. Een zuurstofflesje wordt gebracht, aan zijn mond gezet. Met wrijfwerk en zacht schudden komt de man na enkele spannende momenten bij. Ik zie de linkerhelft van zijn gezicht, zonder kleur. Althans de kleur is geelachtig. Er loopt langzaam een force man, half slapend, naar de oude man. De vrouwelijke passagier die naast de man zit neemt haar tas en loopt naar achteren om in een andere plaatst te zitten. Als onze blikken elkaar treffen zucht ze en haar oude lippen trillen. Ik onderdruk een lach.  Rep en roer in het vliegtuig. De dames naast me slapen, de ene met de mond open, zonder te snurken en de andere met de kip op de borst. Een stewardess bedekt de schouders van de man met een deken en blijft naast hem zitten aan zijn lijf wreven. Ik sta op en loop naar voren. Ik vraag aan de stewardess wat er aan de hand is. Ze zegt dat het waarschijnlijk een kleine tia aanval is. Ze moeten hem in de gaten houden. Hij moet niet buiten bewust raken. Als ik vraag of hij medicijnen heeft zegt ze dat hij die wel heeft maar die zitten in zijn koffer in de bagage ruimte. Even later zie ik een vrouwelijke arts boven hem hangen. In haar oren slingeren twee slangen. Ze onderzoekt hem, test zijn hart en meet zijn bloeddruk. De blonde arts is ook een force maar iets minder dan de mannelijke arts die verdwenen was. De decolleté van de vrouwelijke arts is diep en laat de schuddende grote blonde borsten hun gang gaan. Er wordt geroepen of iemand aspirine bij zich heeft, geen paracetamol maar aspirine. Ik concentreer me op het lezen van mijn digitale krant. 

De man wordt op het pad gelegd. De vrouwelijke arts knielt bij zijn hoofd, met haar rug naar mij. Erg dicht bij. Ik kan haar achterste niet mijden. Haar onderrug is bloot. Als ik blijf in mijn iPad lezen kan ik haar onderrug en achterste niet mijden. En ik wil niet naar het plafond staren. Temeer omdat een stewardess komt boven de knielende arts staan. De stewardess bukt half. Alles voor mijn ogen wordt groen. Haar groene broek die haar kleine achterste bevat raakt bijna mijn gezicht. Niet dat ik het vervelend vind dat de vrouwen met hun achterste voor mijn gezicht bewegen en zich bloot stellen maar de omstandigheden zijn anders. Er zijn mannen die geld voor betalen om de achterste van de vrouwen zo dichtbij te zien wiebelen. Gelukkig het wiebelen van de vrouwelijke konten stopt. Het gezicht van de man die op zijn rug in het gangpad ligt krijgt kleur en zijn lichaam wordt met een deken bedekt. De daling wordt ingezet en de eerste officier vraagt de mensen dringend in hun plaatsen te blijven staan tot de man met "tia" geëvacueerd wordt. De daling doet pijn aan mijn oren, een drukkende stekende pijn. De force mannelijk arts knielt naast mijn stoel. Ik vraag hem wat er aan de hand was of de patiënt het redt. Zijn woorden komen met moeite en bijna onhoorbaar uit zijn mond. Ik begrijp dat de man een hartpatiënt is en dat hij door de stijging problemen kreeg maar hij zal het overleven. Bij de landing staat een ambulance klaar en de man wordt meegenomen.
 
Ik haast me om als eerste te zijn bij de balie van het autoverhuurbedrijf Goldcar. De baliemedewerker kijkt in de computer en zegt dat ik geen auto mag gebruiken. Ik moet eerst 250€ betalen. Dat bedrag was voor de zogenaamde schade die ik zou aan het deurslot van de ooit gehuurde auto had gebracht. Maar omdat ik die auto zonder schade had teruggebracht en niet met het inboeken van het bedrag eens was vroeg ik mijn bank voor terugboeking en kreeg die. Ik weiger natuurlijk te betalen en de deal met Goldcar kan niet doorgaan. 
Via telefoneren en internet boek ik een andere auto, groter en goedkoper. Als ik langs het autoverhuurbedrijf Goldcar loop en de baliemedewerker zie met zijn vieze baard heb ik de neiging mijn middelvinger op te steken. Maar zo'n compliment verdient hij niet.