11. jul, 2014

Wat er allemaal aan een strand kan gebeuren...

Ik plaats mijn parasol, installeer mijn strandbed en spreid een stranddoeken eroverheen. Ik trek mijn T-shirt uit en ga liggen. Vlak naast me zit een grijze bebaarde man in zijn stoel. Naast hem ligt een vrouw op lijftijd. Ze is mager en zeer gebruind. Voor hen liggen twee gekreukelde verlaten stranddoekjes en een kind ernaast dat zich in het zand probeert te verbergen. De s.o.s. Man zit op een hoge stoel en kijkt over de zee. Hij zit in de schaduw van een parasol dat hij aan zijn stoel heeft gebonden. 
Na een paar minuten liggen loop ik in de zee, tot aan mijn middel. Het voelt fris. De golven slaan en trekken zich weer terug om weer hetzelfde spel te herhalen. Ik wandel heen en weer met de voeten in het water.
Het strand wordt drukker. De ruimte tussen de strandbedden, strandstoelen en stranddoeken wordt kleiner en kleiner. De parasols van verschillende maten en kleuren werpen hun schaduw en trillen in de wind. De halfnaakte lichamen liggen, zitten en lopen de zee in en uit. De kinderen maken figuren van het natte zand en trappen ze weer stuk. Ze rennen de zee in, meestal gevolgd door ouderes. Ze lachen, krijsen, huilen en weer spelen. 
Ik loop terug naar mijn strandbed, drink koud water en ga half liggen en sluit mijn ogen. 
'Massage?' 
Er loopt een Chinese masseuse langs op zoek naar klanten. Er zijn meerde Chinese masseurs en masseuses die zich tussen de strandgangers begeven en masseren. De magere gebruinde vrouw die ligt te zonnebaden vraagt massage aan een magere Chinese masseuse die op een anorexia patiënt lijkt. De vrouw beging meteen met de massage maar direct kijkt ze in paniek rond, verbergt haar massage spullen onder het bedje van de gebruinde vrouw en rent weg. Alle masseuses en masseurs rennen weg. De Afrikaanse verkopers van de horloges en zonnebrillen haasten zich ook. De gebruinde vrouw blijft op haar buik liggen alsof ze steeds gemasseerd wordt. Ik sta op en kijk waar ze heen gaan. Ze gaan gegroepeerd staan, zonder hun werkspullen, en kijken oplettend naar de twee politieagenten die te fiets in de verte een oogje in het zeil houden. 
Ik loop weer tot in mijn middel in de zee en zie de s.o.s. man in paniek de zee in rennen, snel zwemmen. Hij komt bij een luchtmatras waarop twee mannen en een vrouw liggen. Hij trekt ze uit de ze en roept andere collega's te hulp. De drie worden in het zand gelegd. De vrouw schreeuwt, ze is in shock. De mannen zijn bleek, er een bijna buiten bewustzijn. Er haasten meer s.o.s. mensen en de drie drenkelingen worden verder behandeld. Omstanders vormen bijna een cirkel om de slachtoffers. Een van de mannen wordt met een brandkar vervoerd, de rest loopt mee gesteund op de schouders van s.o.s. medewerkers.
De mager Chinese masseuse is terug en de magere gebruinde vrouw wordt gemasseerd. De huid van de vrouw lijkt op een zachte stof in de handen van de masseuse. Vlak voor mijn voeten zie ik twee blanke benen een stranddoek leggen. De tas wordt er naast gelegd. De korte broek wordt uitgetrokken. De vrouw gaat, met haar rug naar me, zitten en trekt haar t-shirt uit. Haar handen maken haar beha los. Ze legt hem aan de linkerzijde van haar doek en gaat liggen. Twee witte grote borsten ontspannen zich, de ene helt naar rechts de andere naar links. Ze zijn even groot en lijken als een eeneiige tweeling. Ik wil niet kijken maar als ik mijn blik naar recht wend zie ik de twee magere vrouwen. Dan biedt de nieuwkomer een beter zicht. Ik probeer de twee tepels te vergelijken. Ze zijn identiek. De rechtertepel begint ontspannen te ademen en ik denk aan de rechtertepel van Halina Reijn in de film Isabelle die ik een paar dagen eerder op de tv zag. Halina Reijn werd in die film veelvuldig naakt in beeld gebracht. Ze was meer naakt dan minder naakt. De tepels werden vaak in beeld gebracht. De tepels die leken of ze aan het ademen waren. Halina en haar tepels werden geschilderd door de mismaakte gijzelnemers Jeanne, gespeeld door Tineke Caels. Halina werd verhongerd en vermagerd. Ik wil geen oordeel over de film geven maar kan me niet onthouden om te zeggen dat die niet geloofwaardig was. Visueel niet en inhoudelijk ook niet. Er ontbrak nuance aan beide kanten, ook het verloop van het verhaal. De ernstige mismaaktheid is meestal van de geest en zelden kan de visuele mismaaktheid naar vernietigende gewetenloosheid leiden. Meestal zit een tedere ziel in (uiterlijk) lelijke mensen die ze in bepaalde gevallen erg mooi maakt: de innerlijke uitstraling.
Ik wuif die gedachte, het mismaakte gezicht van de filmpersonages weg en wil het gezicht zien, van de vrouw die vlak voor mijn voeten ligt te zonnebaden. Ja, leve de smartphone. Ze draait zich om en haalt haar telefoon uit haar tas. Haar gezicht is even mooi als haar gestalte en haar tepels. Ik prop mijn spullen in een tas, vouw mijn strandbed op en vertrek. Het zand is heet, het brandt...