6. dec, 2014

Bebaarde mannen zijn verschillend

Het uiterlijk kan een symbool zijn voor een sekte, een Ideologie of religie. In andere gevallen kan het uiterlijk helemaal geen symbool zijn maar een individuele voorkeur die niets te maken heeft met welke ideologie of religie dan ook. Het is een natuurwet dat wanneer jongs puberteit bereiken op hun gezicht haar groeit. Dat haar, baard en snor, wordt door velen geschoren, door velen niet geschoren, door andere kort geknipt en weer door anderen alleen het baard wordt geschoren. En de baarden en snorren hebben op hun beurt diverse soorten en lengtes. 

Wat mij vandaag opviel zijn twee Koerdische publiek mannen. Beiden hebben bijna dezelfde soort baard en snor, kort geknipt. Beide heren verschillen inhoudelijk erg veel van elkaar. De ene is een zanger die meedoet aan Arab-idol en de endere is een zeer mondige moslim-spreker. 

Laat ik maar met de zanger beginnen. Hij heet Amar Al-Kofi. Ik zag een link op het Facebook en opende die. Ruim tien minuten luisterde en keek ik naar de man. Niet zijn uiterlijk, niet zijn baard en ook niet zijn ideeën hebben me beïnvloed maar zijn stem, zijn zang. Hij zong een lied van een oude bekende Koerdische zanger, een vriend die al heel lang overleden is. De bevriende zanger heet Tahsin Taha, een soort volkszanger en lijkt op André Hazes. Hij overleed negen jaar eerder dan Hazes, ook door een hartaanval en ook in Nederland.

Maar dat is ter zijde. De jonge zanger strijdt om de Arab-idol te winnen. Inhoudelijk maakt hij kans maar hij treedt op tegen grote talenten uit alle Arabische landen. Zijn voordeel is dat hij niet alleen in het Koerdisch kan zingen maar ook in het Arabisch. Hij heeft een stem die je U tegen zegt. Een stem die als een huis staat, als een koninklijk paleis. Tijdens het kijken waren de vier Arabische juryleden ook ontroerd. Ik kreeg een brok in mijn keel. Gedurende tien minuten had ik kippenvel. Niet alleen omdat ik het lied goed kende maar de hele entourage er om heen. De enige Koerdische zanger die in het Koerdisch zong en het Arabische jury en publiek ontroerde. Hij dwong als het ware, zoals een van de juryleden zei, de jury en het publiek om te luisteren en ontroerd raken. Ja, dwong, dat is het woord dat de deskundige gebruikte. En dat klopt helemaal. Soms wil je door iets niet ontroerd worden maar je wordt het toch en dat is het hoogste wat de kunst, in dit geval zang, kan brengen. Want die Arabieren begrepen niets van wat hij zong. Hij zong trouwens een lied, een symbool voor de Koerdische strijders. Ik raak ook zeer ontroerd door Flamenco zang zonder een woord Spaans te begrijpen. Dus een Koerd die miljoenen Arabieren ontroerde met zijn stem is iets unieks. Of hij een baard heeft of niet zal me een zorg zijn. 

De andere man, een Koerdische imam, die een speech hield over de vrouwen. Hij deed zijn best om vriendelijk te zijn voor vrouwen en hij had een boodschap. Zijn boodschap was dat vrouwen zijn niet geschapen om te werken. Dat de huid van de vrouwen is gevoelig en daarom moeten ze zich bedekken. Hij noemde dat vrouwen die hun gezicht laten zonnebaden krijgen kanker, vrouwen die rokken of jurken dragen en hun benen tot aan de knieën bloot houden krijgen huidkanker op die blote plekken. Dat de Amerikaanse vrouwelijke militairen worden door hun collega's massaal verkracht. Het vervelende is dat de man wordt gezien als een gematigde moslim. En als zo'n gematigde moslim zoveel onwaarheden de wereld inzendt om de islam te verspreiden kan zelfs niet door de moslims gewaardeerd worden. Hij is slechts een instrumenten dat tracht de ontwikkelingen en vrijheden, vooral van de vrouwen, te hinderen. 

De tweede kon ik niet langer naar luisteren. In dertig seconde heeft hij zoveel onwaarheden en onzin verteld dat ik zijn speech heb stop gezet.

Die twee bebaarde Koerdische mannen waren anders in alles. In Nederland zijn er velen die alle allochtonen van 167 verschillende nationaliteiten als hetzelfde willen zien. Die mensen lijken wel op de bebaarde islam geleerde waar ik hierboven er over schreef.