30. dec, 2014

Ontspan, denk niet en lees niet. Het is geen Wereldoorlog

 

Denk aan je favoriet plek. Als die bereikbaar is ga er zitten, zo gemakkelijk mogelijk. Doe je ogen dicht en adem rustig, in en uit. Denk aan iets leuks. Aan een geur die je wil ruiken, aan een stem die wil horen. Denk aan de handen waardoor je geaaid wil worden. Kortom denk aan fijne dingen. Ontspan je en geniet. Ga alsjeblieft niet diep in de tijd, niet in je kinderjaren. Denk niet aan iets dat het je ooit trauma heeft bezorgd. Dat is precies wat ik vanmorgen wilde doen. Maar de krant schreeuwde. Een foto van een jongen die triest naar me keek smeekte om zijn verhaal te lezen. Ik wilde het niet lezen maar voordat ik het wist zat ik diep in zijn verhaal. Pffffff, het houdt niet op. Ik wil dat het een keertje het geweld ophoudt, dat de mensen stoppen elkaar te vermoorden, beroven, verkrachten en verkopen. Mijn wens is helaas een illusie, een utopie. Het lijkt opeens dat ik de vader ben van die journalisten die door IS op tv getoond worden om ze later te onthoofden. De ouders die hun ogen dicht doen om de onthoofdingen te mijden. 

De mens is geboren om littekens te draden. De onzichtbare littekens zijn het ergste want die sieren je ziel. Hoe men daarmee omgaat moet iedereen voor zichzelf weten maar de littekens die in je ziel zijn blijven tot je ziel dood is. En als het klopt dat de ziel eeuwig leeft dan leef je in een hel, op én onder de aarde.  

Het lezen van het verhaal van die jongens die door IS strijders waren gevangen genomen bracht me terug naar verschillende plekken in het gebied waar ze geïnterviewd waren. En ik zat ineens, als een achtjarig kind, in het struikgewas waar ik me verborg hield om niet gevonden te worden anders kwam de dood met wijdopen armen me halen. De steken van het struikgewas nam ik voor lief aan. Ik vluchtte uit die plek. Ineens was ik in Moesel, de stad waar nu IS de scepter zwaait. In de huurkamer hing niets aan de muren behalve gedroogd bloed. De hele nacht hielden de volwassenen de wacht. In een paar seconden later was ik in Bagdad. Ik kroop onder een bed in de huurkamer van een Arabier toen de straaljagers de omgeving bombardeerden en de beruchte nationalistische Bathisten, Saddam en zijn vrienden, de coup van 8-2-1963 pleegden. Ruim vijftig jaar later zijn die nationalisten nog steeds actief, nu opereren ze onder de naam van IS. 

Ga lekker naar je favoriet plek en ontspan. Laat je niet afleiden door een krant die gaat schreeuwen. Laat je niet afleiden door een foto van een jongen die triest of blij kijkt. Laat je door niets en niemand leiden anders ga je denken en heel veel zuchten. Dat laatste noemen ze ook 'lijden'. 

Ik wil beslist niet suggereren dat ik veel heb meegemaakt. Als ik me met die Yezidiese jongens en meisjes vergelijk, die in de handen van IS zijn gevallen, heb ik in een paradijs geleefd, niets ernstigs meegemaakt. Maar de krant, het Facebook, het internet, de media in zijn algemeenheid laten mij niet met rust en roepen af en toe die beelden uit mijn diepe verleden. 

Het jaar 2014 ligt op haar sterfbed en kijkt tevreden terug. 2014 gaat "gelukkig" sterven, denkt ze, omdat haar oma honderdjaar geleden erger had meegemaakt. In dat jaar, 1914, begon de eerste Wereldoorlog. Trouwens, zijn we niet in een Wereldoorlog?