27. mei, 2015

Vader en de gebroken spiegel...

Aan bepaalde gewoontes komt, soms ongewild en niet gepland, een abrupte einde aan. Zo ruim eenentwintig jaar geleden stopte ik met het scheren met schuim en scheermes. Ik ging over op droogscheren. Met de scheermachine voelde het raar maar elk begin is soms raar. Voor die tijd ging ik, elke ochtend, onder de douche mijn baard scheerde, zonder in de spiegel te kijken. Ik gebruikte de toppen van mijn vingers als de spiegel, ik zag met de top van mijn vingers en verwonde me nooit. En elke dag, in al die jaren, terwijl ik me, onder de douche, aan het scheren was zag ik in een flits mijn vader. Ik zag hem hoe hij in de kleermakerszit zat, een gebroken spiegeltje op een verhoging zette, eerst met zijn hand zijn baard voelde en soms met zijn gedachten verdwaalde. Ik zag hem vaak zuchten en zijn ogen rood en nat werden. Hij keek dan in het kommetje met heet water. Hij depte de scheerborstel in het water en vervolgens wreef hij die met de zeep. Hij bracht de schuim aan zijn gezicht. Ik zag in de spiegel een gebroken gezicht met verschillende rode ogen en gezicht met schuim als de neppe witte haren van Sinterklaas.
Vanochtend vergat ik mijn baard op het toilet te scheren en had geen zin om weer naar beneden te gaan om de scheermachine te halen dus ik ging over op de oude gewoonte. Omdat mijn baard door droogscheren ruw is maakte ik mijn gezicht nat, met warm water. Ik gebruikte scheerschuim en liet hem twee minuten intrekken. Onder de douche wachtte ik met scheren. Het nieuwe scheermes danste over mijn gezicht. Het voelde raar, beetje pijnlijk.
En mijn vader kwam terug alsof hij nooit weg is geweest. Ik zag hem weer in zijn kleermakerszit. Ik zag weer zijn droevige ogen en zag vele rode ogen en de zuchten waren ook in de spiegel gebroken. Ik hield mijn ogen dicht in de hoop zijn gezicht te zien, in vrolijke tijden. Ik wilde hem zien lachen. Ik wilde hem zien zingen. Ik wilde zijn stem horen. Dat lukte niet. Het scheermes in mijn hand wilde dieper scheren. Mijn huid weigerde. Mijn huid was even Koerdistan die weigert, weer, diep gesneden te worden. Genoeg is genoeg. Alleen wanneer zie ik mijn vader lachen. Wanneer zie ik hem dansen? Ik hoop snel. De laatste keer dat hij danste was het op 12 maart 1970. Het was in de straten van Bagdad. Met hem dansten toen miljoenen mensen. Dan dans was toen voor de eenheid van Irak, dat Koerden erbij hoorden. Nu moet gedanst worden voor de scheiding. Irak wordt nooit een eenheid. Hopelijk Koerdistan wel.