2. jun, 2015

Harriette, een jonge godin van 92, en de Koerdische bejaarden...

Ze komt hinkend met haar, naar links gebogen, lichaam over de finish! Ze is bezweet en straalt energie uit. Als je niet weet wie en wat zij is maar vooral wat ze net gedaan heeft ga je misschien de tv verder zappen. Nee, ik zal niet zappen. Ik blijf kijken naar de "bejaarde" vrouw die geen bejaard wil zijn. Ik kijk naar de kracht die ze uitstraalt. En als je weet dat ze 92 jaar jong is en net de marathon heeft gelopen in een tijd van 7,24 uur dan gaat je mond spontaan open en trekt je ogen mee, wijdopen. Natuurlijk is 7,24 uur voor marathonlopers een lange tijd maar iemand die 92 jaar oud is en 7,24u hard blijft lopen is een prestatie van formaat. Als ik zeven kilometer in 45 minuten loop ben ik bijna gesloopt. Ik verlies bijna drie liter zweet en het gepuf en ge-snot wordt een lach symfonie voor de meeuwen en andere dieren die mij zien rennen. Zelfs de doden van de begraafplaats, waar langs ik ren, beginnen te zuchten en te puffen. Ze draaien zich in hun graven om en smeken god om mijn been te breken zodat ik niet meer langs hen ren, niet zucht.
Harriette Thompson is de naam van de Marathonloopster. Zij maakt het onmogelijke in de mens mogelijk. Ze is een vrouw die pas op haar 76ste marathon begon te lopen en doet al zestien jaar mee, onafgebroken. Ik weet niets meer van haar achtergrond maar ik lees dat haar man is aan kanker overleden en haar zoon gaat binnenkort hetzelfde pad op. Ze vecht tegen kanker en wil aandacht voor het bestrijden van de ziekte vragen. Terecht!
Ik lees dat ze tijdens de marathon stukjes piano in haar hoofd (af)speelde. Fantastisch dat doorzettingsvermogen. Je zou ieder mens zo'n gezond lichaam maar vooral gezond geest gunnen.
Niets te nadele van de oudere vrouwen in mijn herkomstland. De meeste Koerdische bejaarde vrouwen werkten (thuis en in de boerderij) tot ze niet meer konden, naast het opvoeden van de kinderen. Elke vrouw baarde gemiddeld tien kinderen. Maar ze werden bejaard op hun veertigste, daarna rekte de tijd zich uit en ze werden op hun vijftigste bejaard. Met het intrede van een soort luxe, door de beperkte vrijheid die welvaart met zich meebracht, werken ze niet meer, ze worden dik en ziek. Dat ze hardlopen is onmogelijk, dat zal schandelijk beschouwd worden. Fietsen, zou je denken vanuit een Europese geest? Neen, fietsen voor Koerdische vrouwen is niet weggelegd, taboe. Zelfs mannen die een beetje aanzien hebben of zich niet belachelijk willen maken fietsen niet. Fietsen was en is alleen voor kinderen en straatmensen.
Natuurlijk wil je dat ook Koerdische vrouwen marathon gaan lopen. En Harriette Thomson heeft bewijzen dat je na je 76 kan marathon lopen. Dat het leven na die leeftijd voor de marathonlopers pas begint. Dan moet ook voor de Koerdische vrouwen kunnen?! We hebben gezien hoe ze vechten tegen de meest barbaarse terroristen, beter dan mannen. Dan moeten ze (alle leeftijden tot 92) ook kunnen fietsen, hardlopen en aan marathon kunnen doen. Ik denk dat dat niet gaat gebeuren. Eerst moet het land onafhankelijk worden en democratisch net als Amerika om het voorbeeld van Harriette Thomson te volgen. Maar die onafhankelijkheid is nog, helaas, ver te zoeken. Waarom? Omdat Amerika dat niet wil, ondanks de strijd van de Koerden tegen de extremistische terroristen die Amerika bestrijdt. Ik las dat de Amerikaanse president maar slechts 5 minuten tijd voor de Koerdische president en zijn delegatie uit Zuid Koerdistan had gepland. Eindelijk rekten de Koerden de tijd tot een uur maar dat is niet alles. Er is nog een lange weg te gaan voordat de Koerdische (bejaarde) vrouwen meedoen aan marathon...