7. jun, 2015

Zal Selahattin de Turken redden en sterkmaken, als zijn naamgenoot?

Tegenwoordig, via de massamedia, kan je de wereld naar je slaapkamer halen. Dat doe ik niet, uit principe niet. Ik wil de stralingen van de telefoon niet in mijn slaapkamer hebben. Wetende dat het vandaag een belangrijke verkiezingsdag in Turkije is, dat het effect zou hebben op de democratie daar, in het Midden-Oosten en de gehele wereld. Vroeg in de ochtend wil je dan weten hoe het daar gaat? Of er weer bomaanslagen zijn in Koerdische steden die al decennia onder het mom van verkiezingsdrempel van 10% buiten de "macht van de democratie" worden gehouden. Terwijl eigenlijk iedereen weet dat de Turkse democratie niet hetzelfde betekent als de westerse en/of Amerikaanse democratie die op de beginselen van de oude Griekse en Romeinse democratie gebaseerd zijn.
Er wordt al maanden gespeculeerd en gezegd dat de Koerden, één Koerd die nota bene Selahattin heet, de toekomst van Turkije en haar democratie kunnen bepalen. Zelfs de Turken zouden op die ene Koerd (die de naam van Selahattin Al-Ayoby draagt die de Turken sterk heeft gemaakt en de weg voor hen vrij maakte om het Ottomaanse rijk te vormen, een rijk dat nu Erdogan wil herscheppen, met hem als de nieuwe Sultan) gaan stemmen om die ene grote Turk (Erdogan), die de ambitie heeft voor God te gaan, van de almachtigheid te behoeden. Of dat lukt gaan we dat morgen weten.
Verkiezingen kunnen dan een soort coup-pleging betekenen, zeker door diegene die aan de macht zitten en de middelen hebben om het democratische proces op het juiste moment te hinderen, de zaken te saboteren en stemmen te vervalsen. En het kan een kwart van een procent schelen en dat ene kleine percentage kan er voor zorgen dat 9,99 stemmen voor de ene Koerd die de democratie zou redden naar die ene Turk gaan die de democratie als zijn zwaard te gaat gebruiken. Dan wordt hij toch de almachtige president die via democratie aan de macht komt. Natuurlijk kan je en mag je niet de Turkse verkiezingen vergelijken met de Iraakse verkiezingen tijdens het bewind van Saddam Hussein die overtuigend met 99,99% de verkiezingen won. Die man die vijfendertig jaar de scepter in Irak zwaaide en de almachtige was, nee niet de plaatsvervanger van Allah op aarde omdat hij Hem niet erkende en geloofde helemaal niet in Allah of een andere almachtige. Bij de Turkse man die ook naar de status van Saddam, van vóór 1991 streeft, rijzen waarschijnlijk de twijfels over het bestaan van Allah en het hiernamaals. En als je werkelijk machtig bent en nergens in gelooft behalve in je machtige IK dan ben nergens meer bang voor. Dan permitteer je je alles.
Zullen we hopen dat er toch bepaalde durf, menselijkheid en gewetensvolle aspecten nog in Turkije heersen die het land er voor behoeden om in het verval te geraken. Want de alleenheerschappij van een man zal leiden naar de toekomst die eerder Irak trof. En kijk nu naar het huidige Irak. Het heeft bijna de bodem van het verval bereikt.
En juist vanmorgen zie ik letterlijk iets leuks, iets positief uit dat land (Irak) komen. Ik zie in een kort filmpje waarin een paar vrouwen, die wisten te ontsnappen aan de macht van ISIS, demonstratief hun zwarte kleed uittrekken, op de grond gooien, jubelen en het V-teken maken en bijna dansen in de voertuigen die hen naar de vrijheid hebben vervoerd.
Na het zien van dat filmpje krijg ik een droom, een dagdroom. Ik zie de Koerdische vrouwen massaal de staarten opgaan, in Koerdistan, Turkije, Midden-Oosten, Europa en de hele wereld. Ze dansen terwijl de vrouwen die zwarte kledij dragen die uittrekken en dansen. Ze zingen voor de vrijheid!
Soms kan een droom uitkomen. De Koerdische dromen, helaas, nog niet. Wie weet.