17. mrt, 2017

Blijdschap en verdriet vechten om een glimp...

Als je niets van Nederland wist. Als je helemaal niets van de ontelbare Nederlandse partijen en hun partijleiders (die allemaal premiers wilden worden) wist en deze foto gepresenteerd krijgt kan je misschien zeggen:'O, wat een gezellige boel. Is dit een afscheidsfeest van een collega?' Je ziet namelijk bijna elf vrolijke mannen die twee vrouwen in hun midden hebben. Als je niets van Nederland wist behalve dat het eerste land was waar de homohuwelijken toestond en in de wet regelde zou je misschien denken dat de foto is gemaakt naar aanleiding van het homohuwelijk tussen die twee vrouwen want je blik zou allereerst op de vrouw vallen met het gele (met zwart) gevlekte colbertje die naast de andere vrouw staat met het witte colbertje midden in een groep mannen.
Wat je ook zou opvallen is dat er negen van de elf mannen dezelfde richting kijken, waarschijnlijk naar een belangrijk persoon (fotograaf?) of gebeurtenis. Je zou misschien niet begrijpen waarom de vrouw met het witte colbertje en de jongeman schuin achter haar naar jou kijken, naar de lens van de camera. Het zijn ook de enige die dat doen. De vrouw met het gele colbertje kijkt weg. Het lijkt of ze naar een uitweg kijkt. Ze is ook de enige waar je een soort verdriet in haar ogen bespeurt. Helemaal rechts van je, links op de foto, staat een man met gesloten ogen. Hij heeft een ondefinieerbare uitdrukking. Hij lijkt blij en verdrietig tegelijk, kortom niet op zijn gemak. Je zou haast niet geloven wanneer iemand je vertelt dat de elf mannen en de vrouw met het witte colbertje partijleiders zijn die de Nederlandse politiek en het Nederlandse volk vertegenwoordigen. Je zou nog verbaasder kijken als je te horen krijgt dat er nog één partijleider ontbreekt op de foto omdat die tot laat in de nacht bleef dansen omdat hij twee zetels had gewonnen en daarmee met vier mensen in de kamer gaat zitten. En als je vraagt wie is die vrouw dan die verdrietig wegkijkt dan krijg je te horen dat ze de voorzitter van de Nederlandse tweede kamer is. En als je verder hoort dat ze misschien haar baan zou gaan verliezen dan begrijp je waarom ze de enige is die, met verdriet in de ogen, wegkijkt.
Wie zou je denken dat hij of zij de leider is van de grootste partij, met grootste aantal zetel die straks de premier gaan worden. Je zou iedereen kunnen aanwijzen behalve de premier zelf want die zit helemaal achter en je ziet slechts een heel klein beetje van zijn gezicht en zijn bril. Het zal je dan niet verbazen als er over vier jaar de partijleiders in het Nederlandse parlement vijftig leiders gaan worden. Het zou het je dan ook niet verbazen dat dan de premier, met zeven zetels, gaat zeggen dat hij blij is na de zoveelste verkiezing de grootste is gebleven.
Proost!