29. jun, 2017

Het gif blijft nog binnenin me...

De hele dag herinner ik me een examendag in Bagdad. Ik zat op vijf VWO. Het was de eerste dag van een zesdaagse examenweek. In Irak "werken" zes dagen per week en scholieren gaan zes dagen naar school, etcetera. Op die ochtend at ik een broodje kaas en dronk een kopje thee. Na een half uur met de examen bezig te zijn voelde ik me duizelig. Er begon iets in mijn buik te morren. Ik transpireerde. Ik wilde me op de examen concentreren maar het werd steeds erger en erger. Ik hief mijn hand op en vroeg de docent die de overzicht hield of ik dringend naar wc mocht omdat ik me misselijk voelde. Hij zag blijkbaar dat het erg was en zei oké. Ik rende de klas uit maar voor de deur braak alles uit. Er werd gebeld voor een ambulance maar een politieauto was sneller. Met de loeiende sirenes werd ik weg gebracht, op weg naar het ziekenhuis. In Bagdad waren in die tijd (1969) vier of vijf ziekenhuizen voor meer dan vier miljoen bewoners. De afstand naar het dichtstbije ziekenhuis was ministers tien kilometer. En Bagdad was altijd druk. In die drukte kon de politieauto geen vaart maken. Behalve dat ik een paar keer mijn hoofd uit het raam van de auto stak om het giftige voedsel in mijn maag tot op de laatste bittere geelachtige substantie te braken en aan de staat te geven botste de politieauto ook nog op een andere auto. Het was niet de gewoonte daar (misschien nog steeds niet) om te stoppen en formulieren te vullen. Verzekeren had geen zin. De politieauto reed verder richting het Ziekenhuis. 

Uiteindelijk tot ik in het ziekenhuis kwam was het ergste achter de rug. Ze gaven me een mengsel van suiker en zout zodat mijn maag schoon gespoeld moest worden. En inderdaad na de eerste teugen van dat vieze spul barste een fontein, ook door mijn neus, uit. 

Na die dag, in lange jaren, werd ik misselijk als ik maar de naam van kaas hoorde. 

Waarom ik vandaag dit gebeuren een paar keer moest herinneren? Waarschijnlijk omdat ik een satirische programma zag over de huidige situatie in Irak. Het programma liet hoe dom de Irakezen bezig zijn. Het is namelijk zo dat 250 kilo explosieven waren in Bagdad ontploft. Iedereen beschuldigde de regering van onoplettendheid. Hierna gaven de regering functionarissen, politici, de pers en de onderzoekers naar het incident een hond de schuld. De naar explosieven zoekende hond die op die dag dienst had zou niet deugen, hij zou sluw zijn en hij zou bewust de auto met explosieven door heeft gelaten. Maar de arme hond had zeven minuten lang bij de auto gezeten om aan te geven 'hier zijn explosieven'. Maar de begeleider van de hond liet de auto toe met alle gevolgen van dien. Niet de begeleider, niet de autoriteiten en beveiligers werden beschuldigd maar de arme hond.  Echt waar, dit is geen grap. 

Zo iets zou in het Koerdische gebied, in ("Iraaks") Koerdistan onmogelijk plaatsvinden. In Koerdistan waar onlangs de president besloot in september een referendum te houden voor de onafhankelijkheid van Koerdistan ligt hij nu onder vuur. Niet alleen de Irakezen zijn tegen het referendum maar Iran, Turkije, Syrië, de Europese Uni en natuurlijk ook Amerika. 

Als ik aan zulke onrechtvaardigheden denk word ik kotsmisselijk op alles en iedereen. Alleen ik kan niet braken, het gif wil niet uit, nog niet....