26. feb, 2018

Minister Sigrid Kaag als symbool van Europa...

‘Nee, ik wil over minister Kaag niet schrijven.’ Die zin heb ik afgelopen periode tientallen keren luid maar ook fluisterend tegen mezelf gezegd. Ik wil die minister niet zien. Ik wist niet eens wie die Sigrid Kaag was. Toen ik wat er las, vooral op FaceBook dacht ik ach, politiek betekent apriori geen ruggengraat. Ik dacht misschien is de timing niet goed was, dat de Iraanse vrouwen protesteerden tegen het verplicht dragen van hoofddoek. Dat de Nederlandse minister Sigrid Kaag een hoofddoek droeg bij de Iraanse president tot protocollen behoort. Ik dacht ‘diplomatie’ maakt alles mogelijk en misschien lacht ze in haar vuist na dat ze hem blij had gemaakte met het dragen van een los hoofddoek. Ik had haar foto niet gezien, nog niet. De foto die de Iraanse vrouwen kwaad maakte had ik nog niet gezien. Nu ik de foto zag begrijp ik de woede van de Iraanse vrouwen en ik begrijp heel goed de verontwaardigde reacties vanuit Nederland. 

Ja, die foto heb ik gezien. Toen ik het zag ging mijn mond spontaan open, ik liet een zachte kreet en voelde een steek in mijn hart. Ik overdrijf niet. Ik heb in mijn leven veel gezien. Heel veel schrikbarende dingen. Maar dit is iets anders, iets van een hele andere orde. 

Ik ging Google raadplegen en zocht naar Sigrid Kaag. Toen ik ook andere foto’s van haar zag herkende ik haar. Als ik me niet vergis was er een documentaire over haar. Een filmploeg volgde haar in Libanon en Syrië want ze was de vertegenwoordiger van de VN daar. En als dat klopt dan is zij dezelfde Sigrid die met een Palestijn getrouwd, met wie zij kinderen baarde en groot bracht. Ik weet niet of ze nu nog steeds met die man getrouwd of gescheiden is. Ik wil verder geen Google raadplegen. Haar foto tijdens de ontmoeting met de Iraanse president is voldoende om mijn wantrouwen over de politiek nog verder te laten zakken tot weer een ongekende diepte. 

Op de foto staat Sigrid Kaag tegenover de Iraanse president als een scholier die zo juist door de meester opgeroepen is om zijn straf te krijgen. De schouders laag en de blik bijna smekend. Ze draagt niet alleen een hoofddoek maar draag een zwart lang gewaad. Het lijk niet of daar minister staat. De minister van BUIZA die een vrij, machtig en rijk land vertegenwoordigd moet als gelijkwaardige aan de gastheer staan. Sigrid staat daar niet als een minister maar als een machteloze zielige vrouw die niet een land vertegenwoordigd maar haar aanstaande echtgenoot aan wie ze uitgehuwelijkt zou worden. 

En ik besef steeds dat Europa, de “machtige” Europa niets te zeggen heeft, zeker niets in het Midden-Oosten. Europa wordt gedicteerd door een stelletje dictatoren die tot in hun nek in het bloed van andere volkeren zitten. Europa doet sinds de genocide op het Armeense volk niets meer. Verenigd Koninkrijk en Frankrijk hebben in 1916 de nieuwe grenzen van het Midden-Oosten getekend waarmee ze Iran en Turkije gigantisch lappen rijke grondgebied hebben gegeven, het grondgebied dat Koerdistan heet. En de Koerden moeten ooit beseffen dat ze NOOIT de steun van Europa zullen krijgen, nooit. 

Sigrid Kaag is een symbool voor Europa. Europa die zwijgt niet alleen over de misdaden van de Turk Erdogan die genocide op onschuldige Koerden pleegt maar helpt hem zelfs een Syrische Koerd te arresteren en misschien ook aan Turkije leveren, Turkije dat niet zijn land is. En als je weet dat die Koerd jaren de gevechten leidde om Europa te beschermen tegen de islamitische terreur zou je misschien van verbazing een steek in je hart krijgen, tenminste als je nog wat resten van een rechtvaardige mens in je hebt.