26. aug, 2021

Maagzuurremmers ijn slecht

Je staat vroeg op. Je gaat op de we-pot zitten en je opent je smartphone. Je bent benieuwd naar wat er tijdens je slaap is gebeurd. Je wilt natuurlijk weten of die bus met “vluchtelingen” die dichtbij het het vliegveld van Kabul niet verder mocht of die toch gearriveerd is. Die arme mensen zaten bijna 20 uur in de bus. Dat moet een hel zijn geweest, zeker voor de kinderen en mensen die snel een volle blaas krijgen maar nergens hun behoeftes kunnen doen. Over die details schrijft bijna niemand.
Ja, de bus is gelukkig op de valreep gearriveerd op het vliegveld Kabul. Goed nieuws voor de inzittenden van de bus. Eindelijk kunnen ze weg uit Afghanistan, uit hun oorspronkelijke land. Maar als je nadenkt het is diep en diep triest dat je blij bent om uit je land te moeten vluchten. Het is diep triest dat je voor je landgenoten moet vluchten. Het is diep triest dat je blij bent om elders terecht te komen waar je geen wortels hebt. Maar de urgentie van je vlucht is legitiem. Je moet je leven redden, je wil niet gemarteld en gedood worden. Je wil niet in een onterende gevangenis opgesloten worden. Nee, je wilt leven. Tijdens je vlucht droom je van een goede toekomst, je denkt niet aan de maagzuur die je van heimwee krijgt.

Je blijft ontspannen op de wc-pot zitten en je leest verder. Toevallig nog een “positief” bericht, althans voor de toekomst van drie miljoen Nederlanders die al jaren maagzuurremmers slikken. Het bericht vindt het idiot dat mensen zo lang die medicijnen slikken, met alle risico’s van dien.
Dat is inderdaad idiot. Bijna10 jaar gebruikte ik maagzuurremmers. Na de aanhoudende klachten wilde de huisarts de sterkte van de medicijn verdubbelen. Maar ik besloot om helemaal GEEN maagzuurremmers meer te slikken. Eerste dagen had ik ontwenningsklachten maar deze verdwenen met sporten en creativiteitswerk, als de sneeuw voor de zon.
Die stap moedigde me aan om de andere medicijnen ook niet te gebruiken. Bijna een decennia lang inhaleerde ik medicijnen tegen kortademigheid “astma”. Ik vroeg raad bij de longarts, een jonge vrouw, en die zei na onderzoek dat er niets mankeert aan mijn longen, dat de TBC ziekte, die in mijn puberteit mijn longen teisterde en me zeven maanden in een sanatorium opsloot, niet meer bestaat. Dat mijn longen schoon zijn. Het advies was dus: stop ermee. Als ik het benauwd krijg, als mijn longen beginnen te piepen stap ik op de fiets en bezoek mijn koeien en geiten in de groene Nederlandse weilanden.
Ik ben benieuwd hoeveel onnodige medicijnen zullen die afghanen die in de bus bij Kabul hebben vastgezeten, na hun komst in Nederland, gaan slikken.