Column

26. aug, 2021

Je staat vroeg op. Je gaat op de we-pot zitten en je opent je smartphone. Je bent benieuwd naar wat er tijdens je slaap is gebeurd. Je wilt natuurlijk weten of die bus met “vluchtelingen” die dichtbij het het vliegveld van Kabul niet verder mocht of die toch gearriveerd is. Die arme mensen zaten bijna 20 uur in de bus. Dat moet een hel zijn geweest, zeker voor de kinderen en mensen die snel een volle blaas krijgen maar nergens hun behoeftes kunnen doen. Over die details schrijft bijna niemand.
Ja, de bus is gelukkig op de valreep gearriveerd op het vliegveld Kabul. Goed nieuws voor de inzittenden van de bus. Eindelijk kunnen ze weg uit Afghanistan, uit hun oorspronkelijke land. Maar als je nadenkt het is diep en diep triest dat je blij bent om uit je land te moeten vluchten. Het is diep triest dat je voor je landgenoten moet vluchten. Het is diep triest dat je blij bent om elders terecht te komen waar je geen wortels hebt. Maar de urgentie van je vlucht is legitiem. Je moet je leven redden, je wil niet gemarteld en gedood worden. Je wil niet in een onterende gevangenis opgesloten worden. Nee, je wilt leven. Tijdens je vlucht droom je van een goede toekomst, je denkt niet aan de maagzuur die je van heimwee krijgt.

Je blijft ontspannen op de wc-pot zitten en je leest verder. Toevallig nog een “positief” bericht, althans voor de toekomst van drie miljoen Nederlanders die al jaren maagzuurremmers slikken. Het bericht vindt het idiot dat mensen zo lang die medicijnen slikken, met alle risico’s van dien.
Dat is inderdaad idiot. Bijna10 jaar gebruikte ik maagzuurremmers. Na de aanhoudende klachten wilde de huisarts de sterkte van de medicijn verdubbelen. Maar ik besloot om helemaal GEEN maagzuurremmers meer te slikken. Eerste dagen had ik ontwenningsklachten maar deze verdwenen met sporten en creativiteitswerk, als de sneeuw voor de zon.
Die stap moedigde me aan om de andere medicijnen ook niet te gebruiken. Bijna een decennia lang inhaleerde ik medicijnen tegen kortademigheid “astma”. Ik vroeg raad bij de longarts, een jonge vrouw, en die zei na onderzoek dat er niets mankeert aan mijn longen, dat de TBC ziekte, die in mijn puberteit mijn longen teisterde en me zeven maanden in een sanatorium opsloot, niet meer bestaat. Dat mijn longen schoon zijn. Het advies was dus: stop ermee. Als ik het benauwd krijg, als mijn longen beginnen te piepen stap ik op de fiets en bezoek mijn koeien en geiten in de groene Nederlandse weilanden.
Ik ben benieuwd hoeveel onnodige medicijnen zullen die afghanen die in de bus bij Kabul hebben vastgezeten, na hun komst in Nederland, gaan slikken. 

26. aug, 2021

Een mooie dag zou je zeggen. De zon schijnt, de wind is aangenaam zacht en de weilanden openen hun armen wijd open. De natuur lacht je toe. Zelfs de koeien en de schapen willen voor je zingen maar je fietst snel voorbij. Je bent opgejaagd door een onzichtbaar verdriet dat je graag kwijt wilt. Maar dan moet je diep ademhalen, van de natuur genieten en niet over de ellende van de wereld nadenken. Neem dat niet mee naar de weilanden, de dieren voelen dat.
Natuurlijk doe er alles aan om niet gebukt te gaan over het onrecht en de catastrofes die de mensen voor elkaar veroorzaken. Probeer voor je dag te leven want met je machteloosheid en je verdriet kun je niets veranderen. Daarmee help je alleen jezelf in de depressies te krijgen. Wees gelukkig dat je na je fietsrit jouw zweet en de stress even weg kunt spoelen, alles van schouders laat afglijden, met een warme douche. Maar waarom zet je daarna de tv aan, waarom kijk je naar het nieuws? Weet je niet dat het nieuws een slechte boodschapper is. Weet je niet dat het nieuws je niet gaat opvrolijken of opbeuren? Je hele leven al volg je het nieuws dat a priori slecht is.
De politiek is een leugen en de politici zijn leugenaars, dat weet je toch. Grote wereld machten zijn niet groot geworden omdat ze zo lief en menselijk zijn, dat weet je toch.
Ruim dertig jaar geleden koesterde je jouw hoop op de Amerikaanse president omdat hij de dictator Saddam Hussein, waarvoor je gevlucht was, zou gaan onttronen. Maar dat deed hij niet en je hele volk sloeg op de vlucht met alle consequenties van dien; miljoenen vluchtelingen en duizenden doden. De Amerikanen hebben zelfs de dictator geholpen om aan de macht te blijven. En dat duurde nog 12 jaar van ellende. Toen de nieuwe Amerikaanse president in 2003 de dictator wel onttroonde ontstonden er meer dictators in het land dan koeien in de Nederlandse weilanden. Irak ging naar de mallemoer. En nu volg je het nieuws over Afghanistan. Waarom, je weet toch dat de oorlogen in de derde Wereld moeten doorgaan anders kunnen de grote machten hun wapens niet verkopen.
Natuurlijk is het kort door de bocht wat ik nu zeg. Je kunt niet alleen de schuld aan de grote machten geven. De machthebbers en zeker de benadeelde volkeren hebben ook schuld aan hun ellende. Niet alleen omdat ze onderling vechten en geen eenheid vormen maar ook omdat ze ideologieën en religiën volgen die beperkingen op hun ontwikkelingen leggen.

Hou op. Ga lekker genieten van de natuur en als je tv wilt kijken kijk dan naar klassieke films, kijk naar muziek en romantiek. Kijk geen nieuws.

17. aug, 2021

Ik kijk graag naar Veronica Inside. Ik amuseer me met de onder-de-gordel grappen van Johan Derksen en René van der Gijp. Ik vind ze vaak, wat politiek en “politieke correctheid” betreft onbevangen. Ze houden geen blad voor de mond. Heerlijk. Ik geniet soms van de flauwe seksistische en “discriminerende” grappen van de heren. Bij het kijken naar hun programma hoef je niet te na te denken of iets achterzoen. 

Maandagavond 16 augustus kijk ik weer naar hun eerste programma van het nieuwe seizoen. Als ik ze zie grappen maken over het VPRO programma Zomergasten schiet dat bij mij in het verkeerde keelgat. Johan Derksen en René van der Gijp vinden het raar dat onbekende mensen drie uur de ruimte op de TV krijgen om hun verhaal te vertellen. Ze vinden dat die gasten hebben weinig tot niets te vertellen en dat voor drie uur lang. 

 Het is voor mij duidelijk dat Johan Derksen, René van der Gijp, de presentator Wilfred Genee het programma niet hebben gezien, niet in zijn geheel, maar ze proberen het te kleineren. Dat kan ze niet lukken en dat beseffen ze en dat zie ik aan de flauwe lach op hun gezichten die niet zeker klinkt zoals ze normaal zijn. Dan moet je nooit aan iets grijpen dat hoger is dan jouw niveau van denken en doen. 

 Ik heb tot nu toe bijna alle zomergasten van dit jaar gezien. Alle zomergasten zijn uitzonderlijk, hebben goede verhalen, maken goede keuze fragmenten en hebben allemaal indrukwekkende persoonlijke verhalen. Zeker de gast van zondag 15 augustus, collega schrijver Alfred Birney, maakte er een zeer mooie en indrukwekkend avond van. De tijd, de drie uren, vliegt snel voorbij. Niet alleen het verhaal maar de mimiek van de schrijver, zijn twijfels en het nadenken zijn voor mij erg interessant. Niet alleen zijn bekroonde roman ‘De Tolk van Java’ waarin hij zijn vader als beul en verrader schetst komt ter spraken maar ook het verhaal daar achter en vele mooie nuances. 

 Alfred Birney vertelt rustig maar bijna bloedstollend over zijn relatie met zijn vader die hem mishandelde. Alfred Birney is blij dat hij op zijn 13de in het internaat terechtkomt en daar niet geslagen wordt. 

 Als de heren van Veronica Inside naar het verhaal hadden geluisterd dan hadden ze wel een mooie tv-avond beleefd. Dan hadden ze geen flauwe en niet geslaagde grappen gemaakt over de schrijver Alfred Birney. Een dikke dommige gast van het programma Veronica Inside gaat zelfs onbeschoft de schrijver kleineren over diens relatie met zijn grote, enige levensliefde die hij moest verlaten maar na bijna 40 jaar steeds aan haar denkt, haar heeft gezocht en tot zijn grote verdriet ontdekt dat zijn grote liefde gestorven is. Dat zijn diepe intense verhalen moet je met je poten van af blijven. 

 Dat wil niet zeggen dat ik niet meer naar Veronica Inside gaan kijken, zeker niet. Elk mens heeft soms flauwe humor en ontspanning nodig en ik vind die bij Veronica Inside en de diepte en intense verhalen kan ik bij de Zomergasten vinden. 

#Zomergasten #VeronicaInside

26. jul, 2021

De tweede zomergast Roxane van Iperen boeit me vast aan zich, drie uur lang. Dat ik soms op het punt van mijn stoel zit naar haar te luister heeft niets te maken met haar mooie fijne gezicht. Evenmin met haar mooie blonde krullende boshaar.
Ze boeit me met haar indringende fragmenten die zij voor de avond heeft gekozen. Het eerste fragment zet je schrap en drukt je neus op harde feiten. Het eerste fragment gaat over de Italiaanse misdaad-fotograaf Letizia Battagalia. En dat is gelijk een schot in de roos. Die misdaad-fotograaf speelde met het publiceren van afschuwelijke foto’s van de maffia-moorden (jaren 80 en 90 van de vorige eeuw) een essentiële rol in het veranderen van het proces tegen de maffia en de corrupte politici.
Dit fragment komt harder aan omdat het zeer recent is dat heel Nederland afscheid moest nemen van Peter R de Vries, de koning van de misdaad-journalistiek die op een lichte dag, midden in het hartje van Amsterdam neergeschoten werd, waarschijnlijk door de georganiseerde misdaad. Roxane van Iperen zou geen bezwaar hebben tegen het publiceren van video’s  en foto’s van de aanslag op Peter R de Vries. De videos en foto’s van de aanslag gingen gelijk op sociale media circuleren maar de politie deed een oproep die te verwijderen. Alle instanties hebben de politie gehoorzaamd behalve Geenstijl. Geenstijl vond het het publiceren een vorm van persvrijheid. Roxane van Iperen vind ook het vertonen van onthoofdingen die ISIS hebben gepubliceerd ook mogen gezien worden door volwassenen die het willen zien.
Dat is wel een interessant onderwerp voor discussie. Ik zelf wil die gruwelijke misdaden van ISIS niet zien die ze met muziek en liederen monteerden. Dat wil steeds niet zien en ik vind het publiceren daarvan, met de stemmen en geluiden erbij onverantwoord. Die filmpjes zijn gemaakt om jongeren te ronselen. Over het zien van beelden van de aanslag op Peter R de Vries wilde ik beslist ook niet zien. Ik kon het niet maken. Het zal op mijn netvlies blijven hangen en andere beelden van hem, van jaren lang zou in de schaduw komen staan van dat ene beeld waar Peter op straat bloedend ligt. En zo wilde ik hem niet herinneren, niet omdat ik hem persoonlijk niet kende maar wie kende hem niet. Hij domineerde, vaak terecht, het beeld van de tv-zenders dat in elk huis binnenkwam.
Na een nachtje te hebben geslapen denk ik dat de beelden van Peter R de Vries zouden niet erger eruit zien dan de afschuwelijke doodgeschoten “maffia”-slachtoffers foto’s van misdaad-fotograaf Letizia Battagalia die ik als eerste keuzefragment van Roxane van Iperen heb gezien. Ik zoek naar de site van Geenstijl en tik Peter R. En inderdaad kan je een foto en een paar videos van Peter R van de direct na de aanslag te zien. Peter R ligt op de grond naast hem hurkt een vrouw. Ik zie bloed naast het grijze hoofd van Peter. Ik klik de site meteen weg. Ik krijg spijt van mijn onderneming maar het is te laat. Zo ga ik Peter R altijd zien. Die ene foto die ik in een fractie van een seconde zie gaat lang domineren.

Bijna alle fragmenten die Roxane van Iperen heeft laten zien hebben te maken met de eersten die het overheerste blik moeten breken. Ze noemde het (als ik me niet vergis) ‘hol in de loep’ en dat zijn mensen die voor veranderingen zorgen door aan alle te twijfelen en een andere kant van de zaak te laten zien. Dan kom je natuurlijk of de schuld die een slachtoffer zelf heeft aan zijn situatie. Dat is zeker boeiend.

22. jan, 2021

4&5 mei comité moet goede redenen hebben om de schrijver Abdelkader Benali te vragen om 4&5 mei lezing te geven. Abdelkader Benali moet ook goede redenen hebben om de vraag van 4&5 mei comité voor het schrijven van de lezing te accepteren. Beide partijen hebben het goed bedoeld. Het gaat uiteindelijk over een belangrijke dag, de dodenherdenking op 4 mei. 

Beide partijen hebben waarschijnlijk de reacties van het publiek onderschat, natuurlijk uit positieve perspectieven. Én de schrijver en de comité hadden blijkbaar een rooskleurige bril op toen zij elkaar vonden en de buiten of de ellebogen tegen elkaar sloegen om hun samenwerking te vieren. Ze maken het nieuws wereld bekend en wachten op juichende en positieve reacties. Die komen helaas niet, althans meer negatieve reacties dan positieve.

Er ontstaan commoties. Mensen vinden de combinatie schrijver en de gelegenheid raar, althans niet passen. En daarvoor hebben ze hun redenen. Ze zoeken naar het verleden van de schrijver en beargumenteren, gebruikmakend van schrijvers citaten die vond dat te veel Joden in Amsterdam-Zuid wonen en hij als Marokkaan zich niet prettig bij voelde. De schrijver erkent wat hij zegt en geeft, volgens hem, goede redenen. Toen hij die uitspraken deed was hij en dronken en dichtbij de grens met Israël waar oorloog woedde. En hij bedoelde het als een zwarte humor.

Maar de tegenstanders die de combinatie schrijver-gelegenheid niet passend vinden leggen zich niet neer bij die uitleg. Er ontstaat een felle discussie, bijna een klein oorlogje maar gelukkig alleen met woorden.

Natuurlijk bedoelden alle partijen het goed, uit een positief perspectief. Maar helaas wat de ene partij positief vindt, vindt de andere partij niet positief. En alle partijen hebben zeker hun rededen en argumenten.

Uiteindelijk vindt de schrijver te veel gedoe en besluit zich terug te trekken. De lezing wordt gepubliceerd en niet uitgesproken. Er zijn er die dat jammer vinden. Er zijn er die dat prima vinden. En alle partijen en personen bedoelen het positief en daarvoor heeft iedereen zijn/haar “ultieme” redenen.