Alzheimer zonder ziekte

Hoe was het ook weer
wat draait door
wat is aan het doordraaien
wat draait om de as van de ander
draait de pijn om het verdriet door
draait het plezier om de pijn door
de woorden duizelen me
ik zet ze in een goede volgorde
tenminste dat is mijn bedoeling
als ik ze teruglees
staan ze verkeerd:
chaos 

Ik ben de alzheimer zonder
de ziekte
een nep alzheimer
mijn hersens lijken op spaghettipan
ze krimpen niet
de aders lopen door elkaar
een korte sluiting sluit ik
niet uit

ze zijn even uit balans

als ik wil zeggen: dans
een zucht wordt actief

Het ligt waarschijnlijk aan de slaap
mijn slaap is altijd alert
dromen en dagdromen
zijn onafscheidelijk Siamezen
net als de dood en het leven
ik weet niet welke
me aanstuurt

diep ademhalen
kan niet zonder een dansje
of een sprong in een diepe
zucht

Alles heeft een oorzaak
niets blijft zonder gevolgen

de cirkel is niet rond
vlakvoor hij rond komt
gaat het licht uit…

 

Bedrog is eeuwig

Het duister en haar spoken

beheren de hemel

en de aarde

ze sluipen binnenin 

sommige huizen bieden verweer

ze aansteken de kaarsen

die branden maar geen licht geven

het licht is angstig en trekt zich terug

in een donkere holte

donkerte heerst de stemming

de hersenen draaien op volle toeren

door

 

Ik hap naar een uitweg

oppervlakte bied verteer

melancholische muziek danst

de blote buiken schudden de heupen

het duister raakt verdoofd

dronken van schoonheid

het licht klimt uit de donkere holte

 

Niets is eeuwig

behalve het bedrog! 

 

 

Geen uitweg...

De nacht spuit gif
met zijn dikke vingers
in mijn zwakke ogen
mijn ziel raakt in de war
telkens opnieuw
ik zoek naar een uitweg
die is onvindbaar
of hermetisch dichtgeslagen

ik sleep de dagen door
steeds met minder kracht
bitter zijn de nachten
maar zoet
vergeleken met de dagen

Het verdriet en ik
wisselen van rollen
het verdriet woonde in me
nu woon ik in haar
in haar verschillende gedaanten
in het sterfende
jankende
laffe en tedere

maar meestal in het vertederende
dan smachten we
naar het einde
van mijn leven 


Natuurlij is er licht
na mijn leven
de dood is een tunnel
waar ik niet ga pogen graven

Er is geen licht!

 

De horizon is vermist

De horizon is vermist

al dagen zoek ik

in de bossen

op het strand

in de drukke straten

op de fietsbaden

overal gezocht

en overal stond

een grote zwarte gat

 

misschien ligt het

aan mijn zwakke vizier

maar ik zoek al dagen

soms met alles wat ik heb

en alles wat ik heb is de leegte

de leegte vervult me

de leegte tekkelt me

ik val

zelfs in mijn val

zoek ik naar de horizon

met de leegte

als het zoeklicht

 

De horizon is zoek

Ik tracht mijn balans te vinden

ik probeer door 

het grote zwarte gat

te prikken

maar de grote zwarte gat

zweeft in de leegte,

de mijne

 

Er is geen balans

geen vizier

geen verleden 

 

Hoe zou de toekomst eruit zien,

zonder verleden

zonder balans

waar de horizon verdween

in een grote zwarte gat...

 

Halfnaakte maan

De maan hing

halfnaakt 

aan de hemel

ik dreef

bijna naakt

in het water

plat op mijn rug

de wind zag

onze vonken

er verschenen wolken

de sluierwolken

trachten de halfnaakte maan

te bedekken

het water klotste

ik verloor mijn evenwicht 

hoestte het water uit

neus en keel

zwom verder met

vlinderslagen 

 

Ik ademde rustig door

wetende dat de maan

met al zijn gedaanten

nooit voorgoed verdwijnt 

de sluier wolken

kunnen mijn zicht

niet altijd belemmeren

zeker niet 

als ik niet bijna naakt

in het water lig

het water dat altijd

golfen en klotsen kan...

Crematorium

Vier feest
dans met hoge toeren
snelle passen
ga uit je dak
laat jouw verdriet uitzweten
laat het in de kou
maar beter schiet haar
een kogel door het hoofd

Kruip in oorverdovende geluiden
laat je ziel alles opzuigen
ontsteeg alles
vooral de tijd en de ruimte
splits ze in duizenden
stukjes
dat noemen ze trans:
één worden met jezelf
als je nog een ‘zelf’ hebt


Neem ontslag als grafdelver
als verdriet-lijder
word crematorium
met hoge brandvermogen
verander alle grafkelders
in as

En lach
als je tenminste
nog lachen kan…

 

Ik lok de stilte 

uit zijn tent 

we zitten naast elkaar

bij een kampvuur 

die we telkens aansteken

Wanneer we bij elkaar komen

de wind blaast de tent

harder op

tot alles ontploft 

vervolgens zingt het duister 

met een hese stem

 

Onheilspellen mooi  

 

We zweven in het lot 

in de leegte

protesteren is zinloos

energie is regelmaat

en totaal doof

voor de nietige mens

blijf je gedachten strelen

laat je woorden smelten 

op mijn tong

de stilte is ontheemd

binnenin je

gevoelloos.

De zon gelooft niet in polderen

De zon is los

geëxplodeerd 

in miljoenen zonnen

hij jaagt je

hij achtervolgt je

nergens is veilig

 

De wind is gevlucht

hij is gewond 

vleugellam 

geen bries komt binnen,

open ramen en deuren

helpen niet

 

de regen is rebel geworden

een mol

zonder kracht 

als hij aanvalt 

is hij niet meer dan 

een druppel

op een gloeiende plaat

 

Nederland was plat

nu ook een gloeit plaat

 

Verbied de religieuzen te bidden

anders komt de wind 

nooit meer terug 

de regen raakt dement

en de zonnestralen 

van kwaad naar erger 

 

Als iemand me hoort fluiten

weet dat ik stiekem 

de kou smeek

zich te vermannen

fluit dan mee

laat het bliksemen 

laat het donderen

laat de kou terugkeren

 

misschien kunnen ze de zon

overtuigen van de nut

van geloof in democratie,

niet in het polder-model

 

Helaas is polderen over en uit

tolerantie is over en uit

alleen de zon,

de razende hitte is nog

over....

 

Noord-Zuidlijn

Lieve Noord-Zuidlijn,

eindelijk, eindelijk eindelijk
we weten:
je bent geen Godot
je bestaat, echt
wel een taaie
je zou in 2007 komen
hoe kan je komen
zonder aanleg
je werd een bierput
je slikte miljarden door,
zonder te bestaan
als een imaginaire mol bleef je liggen
in de grond wroeten
je zou in 2011 komen
maar hoe kon je komen
zonder aanleg
je kwam niet
de aanleg begon in 2003
na drie jaar graven
kostte je meer
alles zakte bijna door de grond
men raakte in paniek
jouw komst, uitgesteld
2013 veranderde in 2015
een wethouder sneuvelde
onder je wieg
meer miljarden werden gepompt
je moest komen
koste wat het kost

Nu ben je er
let niet op ons gezeur
negeer onze lach en tranen
wees van harte welkom….

MH17, geen water bij wodka

In het oosten van Oekraïne

in de verlaten zonnebloemvelden 

waar alles om gezelschap schreeuwt

liggen bijna driehonderd lichaamsresten 

moederzielen alleen

 

De zielen zijn in schok 

van de plotselinge massamoord 

ze blijven even hangen 

boven de bezaaide velden,

jammeren en stegen verder

zonder bestemming

de bestemming waar de mensheid

eeuwen naar vist en zich vergist

 

Het nieuws bereikt de koning 

snijdt diep in zijn ziel

Hij valt samen met het volk

in een dal van tranen,

vol verdriet 

 

De premier slaat met de vuist

schreeuwt om opheldering 

Hij start een onderzoek naar 

de onderste steen

 

Oekraïne beschuldigt Rusland 

Rusland doet het omgekeerde

beide verzwijgen de bewijzen

de wereld kijkt toe

de nabestaanden zijn wanhopig

ze zwemmen in een zee 

van machteloosheid 

 

Bij de VN huilt de minister

Hij ontroert en overtuigt de wereld

maar daders en hun beschermers

bestellen meer wodka

nu vier jaar later

de Russen doen geen water

bij de wodka....

 

De onderste steen van Rutte

De waarheid
is glibberig
fata morgana
ongrijpbaar
hij schijnt uit stenen
te bestaan
(dat wordt door de mens
beweerd)
waar de onderste steen
het fundament vormt
de meest cruciale
als hij naar boven komt
is alles opgelost
of wordt het hek van de dam

De vraag is
hoe kan je die steen
naar boven halen
als de hele waarheid
niet uit stenen bestaat
maar uit wolken
wolken zijn apriori labiel
ze gaan met de wind mee
en de wind
laat zich niet pakken
of inpakken

De wind is een tiran
met verschillende pseudoniemen
een ervan is Poetin…

Laffe depressies bestaan

Laffe depressies
net als laffe mensen
zetten niet door
niet tot het gaatje
ze zijn menselijk
al te menselijk en gaan
voorbij aan goed en kwaad

Laffe depressies
net als laffe mensen
hullen zich in zuchten
verbergen zich in halve
duisternis
ze vrezen de pikkedonker
de duisternis die geen tunnel kent
geen licht duldt
niet aan het einde
niet aan het begin
maar doormoddert

 

Laffe depressies
net als laffe mensen
houden zich op de vlakte
ze kennen geen hoogte
of diepte
ze zijn kampioenen in
de besluiteloosheid

Laffe depressies
net als laffe mensen
ze zijn hypocriet
ze steken hun kop
voor de helft in het zand
met de andere helft
witwassen ze hun slechte daden

Laffe depressies
net als laffe mensen
kleven aan het leven
ze zijn parasieten

Waren ze maar voor één keer
bliksems of spuwende lava’s
in de duisternis van mijn

Bestaan…